Liefde in de stad

Paradiso's Liefde in de Stad zoekt vrijwilligers om lepeltje lepeltje te liggen voor een kunstproject van Sebastian Holzhuber. Het gaat om het zogenaamde '17-minuten' project, een performance
waarbij Sebastian Holzhuber samen met iemand op straat 17 minuten lang roerloos in lepeltjeshouding gaat liggen - een ritueel tegen de groeiende verharding van de maatschappij.
Liefde in de Stad is bezig om een kleine film te maken over dit project. Heb je interesse om mee te doen? Stuur dan een bericht naar info@liefdeindestad.nl

’Een Houten Schoot’ - Joke van Leeuwen en Bob Takes

Sinds een vriend me acht jaar geleden ongevraagd wilde vertellen dat het Spui zijn favoriete plein in Amsterdam is, kan ik nooit laten te kijken of hij er zit. Zelfs, of misschien juist, nu ik hem volledig uit het oog verloren ben. Ook vandaag zit hij er niet. Geen wonder. Het regent en het Spui en de bankjes glimmen van nattigheid. Op het rechthoekige, boekenmarktgedeelte van het Spui vertaalt Lawrence Weiner van de ene taal naar de andere, op het driehoekige deel trotseert Het Lieverdje de regen. Dat hier meer kunst te beleven valt, gaat aan het winkelend publiek voorbij. Zij gebruiken het plein als veilige oversteekheuvel tussen de Nieuwezijds Voorburgwal en de Spuistraat. Een enkele toerist neemt een foto van Het Lieverdje. Iemand maakt ruzie met zijn paraplu. Boekhandel Athenaeum heeft de luifel neergelaten. Wie wil schuilen, doet alsof hij de etalage bekijkt.

Terwijl ik de natte plastic zak weer in mijn fietstas stop, stijgt het vliegtuig waar ik me net in waande weer op, zonder mij. Voor ik wegfiets, werp ik weer een blik op het plein. Nee, hij is er niet. Ik hoor Joke van Leeuwen zeggen: “De stad te zijn, de stad die zich in ons heeft uitgespreid.” Een Spaanse toerist komt langs, opnieuw.

Liefde in de Stad presenteert vanaf donderdag 15 mei ‘The Secret of Happiness is...’, een kunstproject van Egor Kraft,  Karina Eibatova & Petr Davydtchenko. Het project bestaat uit een 10 meter lange banier op de gevel van Paradiso waarop het geheim van geluk net niet te lezen is.

‘The Secret of Happiness is…’ heeft haar oorsprong in Zweden, waar Egor Kraft, Karina Eibatova & Petr Davydtchenko sinds 2008 op regelmatige basis posters met kunstzinnige en sociaal-maatschappelijke statements in de openbare ruimte plaatsen. Doel van het project is om op toegankelijke wijze te communiceren met een groot publiek, los van musea en culturele instellingen. Het collectief verspreidt bijvoorbeeld ideeën die normaliter worden genegeerd door de media, of becommentarieert sociale misstanden in de maatschappij met haar posters. In 2011 leidde dit initiatief tot een website WWW.TOSAY.IT waarop ook het publiek wordt uitgenodigd deel te nemen aan het project.

Urban Glow - Cecilia Valentine (12 juni t/m 15 juni 2011)

Terwijl de karretjes het vuil uit de Kalverstraat opvegen en als Holle Bolle Gijzen alles wat vies is in hun buik doen verdwijnen, lopen vermoeide uitgeshopte types groepsgewijs richting het station. Ze hebben vooral aandacht voor elkaar of voor hun telefoon. Hun gedachtes zijn bij thuis, bij de tassen met nieuwe kleren, de oncomfortabele schoenen waar ze op lopen, soms onvast als ze te lang op de terrasjes van het Leidseplein zijn blijven hangen. De steegjes aan weerszijden steken duister af bij de verlichte etalages waarin de paspoppen hun 24uurs-dienst draaien, al is zelfs het window shoppen nu voorbij. De paspoppen kijken naar ons, naar de mensen die voorbijlopen, in plaats van andersom.

Toen we met de vierde klas in Parijs waren, leerde de docent aardrijkskunde ons eens trucje. Als je in een drukke straat op een willekeurige plek naar de grond wijst en vervolgens even naar beneden buigt of hurkt, volgen er vanzelf mensen die ook een kijkje nemen en zelfs als je doorloopt blijven zij naar de grond staren. Met omhoog wijzen werkt het net zo. Het is dit effect waar Urban Glow het van moet hebben.  

Als de schoonmaker ons ziet, zet hij meteen zijn karretje neer en stapt uit. Even denk ik dat hij door zijn beroep zo zeer gedeformeerd is dat hij alles wat buitensporig de aandacht trekt wil platspuiten en opvegen. In plaats daarvan steekt hij zijn iPhone richting de Duifjessteeg de lucht in en begint te filmen, waarbij zijn blik fanatiek van scherm naar steeg en weer terug stuitert om te checken of hij alles er goed op krijgt. Een meisje in een outfit waarmee zij gerust diep de nacht in had kunnen feesten, beetje koud misschien, blijft staan. Haar vrienden lopen door, maar zij gaat op haar tenen staan en gluurt over onze schouders heen. Ze blijft kijken tot ze voor de tweede keer wordt geroepen. Een pizzakoerier laat zich door de verzameling nieuwsgierige mensen niet van de wijs brengen en scheurt door de Duifjessteeg. Hij zorgt ervoor dat de doos pizza’s bijna maar net niet de fotograaf raakt.  

Anderen wier vaste route is onderbroken door Urban Glow reageren minder assertief. Ze stappen van hun fiets en betreden de steeg alsof ze niet zeker weten of ze er weer veilig en ongehavend uit zullen komen aan de andere kant, alsof de steeg is veranderd in een poort die naar een andere plek leidt. Misschien gloeien sommige plekken in de stad door de aandacht die we ze geven.

 ‘Non je ne regrette rien’ – Edwin Spier (8 mei tm 30 juni 2011) 

Dat er zich op de groenstrook aan het einde van de Javakade een bankje bevindt, zie ik al vanaf de Jan Schaeferbrug, die ik in de tegenwind met moeite beklim. In de verte herken ik een heuveltje, een bankje en bovenop prijkt een vlek die bij benadering verandert in een meneer. Als ik dichterbij kom ontdek ik dat de man op het bankje zit als een cowboy, het bankje tussen de benen, zijn hond ligt aan z’n voeten. De man bekijkt zijn telefoon, voorovergebogen, geconcentreerd, hij heeft zijn zonnebril op.

Ik besluit deze gebruiker van het bankje te benaderen met een omtrekkende beweging. Zo werp ik eerst een blik op het monument ter nagedachtenis aan het personeel van de Stoomvaart Maatschappij Nederland (een zeeman met zuidwester op de uitkijk) en op de ‘Onveilige situatie’ aan het eind van de groenstrook. Een hek en een oranje bord ‘Onveilige Situatie Niet Betreden’ (een paar letters en letterdelen missen, ik lees Onveilige ituatie V et Betreden) moeten de veiligheid van deze situatie waarborgen en zorgen dat niemand te water raakt. Een gefrustreerde buurtbewoner heeft erbij geschreven in een net handschrift met permanent marker: ‘SINDS 2007... WÉL GELD (EVENEMENTEN) GÉÉN ONDERHOUD’. Ik begrijp op wat voor soort evenementen deze schrijver doelt. Een paar jaar geleden bekeek ik hier op dit onopvallende verwaarloosde grasveld de melodramatische lichtkunstwerken van Ryoji Ikeda die motten stonden te verzwelgen, vorig jaar zag ik Oranjes roemloze inhuldiging en niet kort daarna was het hier raak tijdens Sail. Ik vraag me af of de klager het bankje dat Edwin Spier plaatste ook als een ‘evenement’ beschouwt. Op dit moment is het in ieder geval een rustig eenpersoonsevenement waar mogelijk niemand hinder van ondervindt.  

Als ik de man die op het bankje zit aanspreek, kijkt hij op van zijn telefoon. “Ik wil even het bankje bekijken waar u op zit...”. “Het is een kunstwerk,” vertelt hij zodra hij merkt dat ik geïnteresseerd ben, “van Edwin Spier.” Deze man is verdacht goed op de hoogte, terwijl er geen plaquette te bespeuren is. Het is dat hij het bankje op een eenpersoonsmanier gebruikt, anders zou ik nog denken dat hij is ingehuurd door meneer Spier zelf. “Het bankje zit heel lekker,” vervolgt de kenner, “het is ook perfect om op te liggen, in de lengte.” Hij heeft er al regelmatig mensen op zien zitten, ook mensen met z’n tweeën tegen elkaar aan, vertelt hij. “De hond houdt wel van het heuveltje zo te zien?” vraag ik terwijl ik bekijk hoe de hond een kuil graaft in de zandheuvel. “Ja, eerst hadden ze er graszoden tegenaan gelegd, maar dat werkte niet. Ik denk dat het heuveltje is bedoeld als antwoord op het monument”, zegt hij terwijl hij wijst in de richting van het granieten beeld dat ik net heb bekeken. Hij biedt me zijn plaatsje aan – “probeer het zelf maar eens” – en ik zeg geen nee. Op mijn “eigenlijk zouden we er samen op moeten zitten” reageert hij niet. Zelf neemt hij verderop plaats, op de voet van het monument, zijn aandacht op zijn telefoon. Ik probeer een paar houdingen uit en ook het uitzicht bevalt: aan de ene kant een bescheiden skyline met de Passenger Terminal, aan de andere kant een wat troosteloze woonwijk in Amsterdam-Noord. Liggen lijkt me ongemakkelijk, zo in het zicht, dus dat doe ik maar niet.  

Mensen blijken op deze plek niets nodig te hebben om op te zitten. Ik zie een andere man met zijn fiets op de standaard geparkeerd op de grond zitten, leunend tegen een stalen constructie die er oncomfortabel uitziet. Toch houdt hij het een tijd lang vol, zijn ogen dicht, zijn gezicht in de zon. Rond mijn voeten tel ik vijf sigarettenfilters, ook voor rokers is het bankje geschikt. De meeste voorbijgangers lopen alleen, met hun hond. Achtereenvolgens komen zes honden de zandheuvel besnuffelen. Alle baasjes blijven op een veilige afstand van mij en het bankje, voor zover de hondenriem dat toelaat. Dit groene stuk lijkt een plek voor mensen die graag even alleen zijn en willen uitwaaien, alle evenementen lijken ver weg.

DUS architects - makers van Unlimited Urban Woods voor Liefde in de Stad - is een van de drie winnaars van de Amsterdamprijs voor de Kunst 2011, de belangrijkste kunstprijs van Amsterdam. Burgemeester Eberhard Van der Laan reikte op 25 augustus 2011 in Paradiso de prijs uit van € 35.000. 

'Deze inspirerende winnaars staan open naar de wereld, slaan bruggen, schuwen geen experiment en hebben oog voor kwaliteit en mogelijkheden. Ze gebruiken hun tomeloze energie en artistieke blik op de wereld om de samenleving te verrijken met kritische eigenzinnigheid’, aldus de jury onder leiding van Jildou van der Bijl.

 Kijk hier nogmaals naar een filmpje van het project dat DUS voor Liefde in de Stad realiseerde: http://www.youtube.com/watch?v=7T3hruur4to

Een Houten Schoot van Joke van Leeuwen en Bob Takes gaat in reprise deze zomer, in de Tolhuistuin in Amsterdam-Noord. Na een maand op het Spui te hebben gestaan wordt de installatie vanaf 22 juli geplaatst op een van de 'zoenplekjes' van de tuin.

Een Houten Schoot is een soundsquare met audiospot. Wie op het speciale bankje van de Tolhuistuin plaatsneemt, bevindt zich plotseling in een ander geluidsdecor. Met teksten en geluidsfragmenten van Joke van Leeuwen en Bob Takes.

Leonard van Munster maakt voor Liefde in de Stad een 9 meter hoog kunstwerk dat op het GAK-gebouw langs de A10 wordt geplaatst . Het wordt een liefdesverklaring in licht, dat groots en intiem tegelijk is. Een persoonlijke boodschap in een lichtinstallatie die doet denken aan grootstedelijke neon reclames. 

Met medewerking van: Tiparo, gespecialiseerd in ledverlichting en hybride energie, Stadgenoot, ABT en stadsdeel West. 

Dit werk wordt geopend in juli, de exacte datum wordt zo snel mogelijk bekend gemaakt.

Met dank aan: Arup, een onafhankelijke firma van ontwerpers, planners, ingenieurs, consultants en technisch specialisten en Nedal Aluminium B.V.: sinds 1938